Zwanger van ons tweede kindje
Jaaa, zwanger van ons tweede kindje! Vorig jaar op 2 januari hadden we de eerste echo. Maar wat had ik steeds een vreemd gevoel en sliep ik slecht; van alles ging door me heen vanaf het eerste moment. Het was allemaal zo anders dan de eerste zwangerschap van Lobke. Een onverklaarbaar gevoel dat er iets niet klopte en het liet me maar niet los.
Een bijzondere echo
Na het intakegesprek kwam de eerste echo. Helaas was Frank door zijn werk verhinderd. Dieke hield het scherm nauwlettend in de gaten en zei nog niets. Even had ik het gevoel dat het mis zou zijn. Uiteindelijk zei ze zichtbaar verbaasd: ‘het zijn er twee’. Ik schoot in de lach. Eerder had ik nog de grap gemaakt dat het er best twee mogen zijn, omdat bij Frank al duidelijk was dat dit de laatste zou zijn en ik wel voorkeur had voor drie of vier kinderen.
Dieke stelde voor om Frank te bellen om het nieuws aan hem te vertellen. Na de eerste schrik ging Dieke nog verder met de echo: ‘Nienke, het zijn er drie! Ja echt, ik zie er echt drie.’ Anoek werd er nog even bijgehaald voor extra bevestiging; het was zo onwerkelijk. Dieke vroeg nog even voor de zekerheid: ‘Ik heb toch niks gemist hè? Dit is een natuurlijke zwangerschap toch?’
Op dat moment zakte de moed even in mijn schoenen. Ik hoorde wat ze zei, keek mee op het scherm en zag ook de hartjes aan het werk. Even kon ik het niet bevatten: een drieling!! Mijn gevoel klopte dus wel, dat het anders voelde dan de vorige zwangerschap.
Frank was in totale shock; in plaats van één kindje erbij krijgen we er nu drie kinderen bij. Hij kon het zich niet voorstellen, vader te worden van vier kinderen. Frank had ook meteen zorgen over mij. Hoe gaat ze dit doen? En wat staat haar allemaal te wachten?
Redelijk snel kon ik mijn gevoelens omzetten: ik mocht op een natuurlijke wijze zwanger worden van een drieling. Hoe bijzonder!! Het zal zo wel horen en ieder krijgt wat die kan dragen.
Emotionele rollercoaster
Toch bleven mijn gevoelens gemengd. Het liep allemaal door elkaar: verbazing, angst, onzekerheid, maar ook geluk en veel blijdschap. Wat een bijzonder apart gevoel. Ik was druk in mijn hoofd en bedacht van alles hoe we het allemaal zouden moeten doen. Maar laten we toch even de echo in het ziekenhuis afwachten, voordat we actie gaan ondernemen.
Twee weken na de eerste echo maakte Manouk een echo. Mijn verbazing was weg en ik had me ingesteld op een drieling. Helaas sloeg deze echo in als een bom. Twee van de drie hartjes waren gestopt met kloppen. Het waren de foetussen die bij elkaar zaten in één vruchtzak (waarschijnlijk een ééneiige tweeling). Het andere hartje klopte gelukkig wel.
Weer die rollercoaster van emoties: net aan het idee gewend en nu wéér omschakelen. Emoties van verdriet en opluchting door elkaar heen. Nu alleen maar hopen dat de rest van de zwangerschap goed blijft gaan. En dat was ook zo, na alle zwangerschapskwaaltjes gehad te hebben.
De laatste weken
Op 28 juni, bijna 33 weken zwanger, kreeg ik wat bloedverlies. Ik nam contact op met YuuX, maar de klachten leken nog niet verontrustend. Het bleef wel knagen, maar ik probeerde rustig te blijven. Twee dagen later voelde ik iets lopen; was dit het begin van vruchtwaterverlies? Na een controle leek toch alles nog rustig te zijn. Maar diezelfde dag moest ik mezelf toch nog drie keer verschonen. Ik voelde me verder fit en ben de volgende dag met Lobke naar zwemles gegaan. Later in de middag kreeg ik menstruatiekrampen en voelde ik dat het niet goed zat. Na een telefoontje naar YuuX kon ik gelijk terecht. Tijdens de echo bleek er weinig tot geen vruchtwater meer te zijn.
Dieke zorgde ervoor dat we in het ziekenhuis kwamen en daar kwamen opbouwend meer weeën. De volgende dag kwamen Frank en Lobke op bezoek, maar ik heb Lobke snel weer op laten halen omdat de weeën echt door gingen zetten. Rond 14.30 uur verwelkomde Yke zich. Trots, blij en opgewonden met Yke op mijn borst lieten we via videobellen Lobke weten dat ze grote zus is geworden. Vol liefde riep ze dat Yke haar zusje is geboren. De kusjes stroomden door het scherm heen en Lobke werd even later gebracht om haar zusje te bewonderen.
Een mooi klein meisje, maar met een mooi gewicht (2160 gram) voor haar termijn. En vanaf het begin deed ze het super goed. Op dag 3 werden we overgeplaatst naar het Maasziekenhuis omdat ze nog wel gemonitord moest worden, maar dit niet meer in Radboud hoefde. Na drie weken mocht Lobke, haar grote trotse zus, samen met papa ons komen halen om mee naar huis te gaan. Wat een lieve, goede zorg tijdens mijn zwangerschap. YuuX, super dankjewel.
Dankbaar en trots
Wat een zwangerschap en vooral erg gelukkig en trots hoe het met dit lieve kleine wonder is afgelopen. Wij zijn nu vooral heel trots en gelukkig met twee mooie lieve meiden. Met twee sterrenkindjes voor altijd in onze gedachten.
